|
|
Τεκμηρίωση της Καρδιοαναπνευστικής
Αναζωογόνησης
(ΚΑΡΠΑ)
-
Η καρδιακή ανακοπή, κοινώς ο αιφνίδιος καρδιακός
θάνατος είναι μία από τις συχνότερες αιτίες θανάτου των
ενηλίκων.
-
Η ΚΑΡΠΑ διπλασιάζει όπως έχει στατιστικά
αποδειχθεί την πιθανότητα επιβίωσης ενός ανθρώπου με καρδιακή
ανακοπή.
-
Το 70% των καρδιακών ανακοπών συμβαίνουν στα
σπίτια των ασθενών.
-
Συνήθως το υπόστρωμα είναι μία λανθάνουσα καρδιακή
νόσος και πολλές φορές η πρώτη εκδήλωση είναι ο αιφνίδιος
θάνατος.
-
Η καρδιακή ανακοπή συμβαίνει στους άνδρες σε
διπλάσια συχνότητα σε σχέση με τις γυναίκες.
-
Η ΚΑΡΠΑ πρωτοπεριγράφηκε περίπου στα 1960.
-
Ουδέποτε έχει αναφερθεί μετάδοση HIV (AIDS) στον
στόμα με στόμα αερισμό.
-
Στην καρδιακή ανακοπή η καρδιά στα 2/3 των
περιπτώσεων λόγω ενός φαινομένου που ονομάζεται ηλεκτρική
αστάθεια, χάνει το φυσιολογικό της ρυθμό και παρουσιάζει ένα
χαοτικό ρυθμό που ονομάζεται κοιλιακή μαρμαρυγή. Η καρδιά με το
ρυθμό αυτό ουσιαστικά δεν κάνει καμία συστολή και έτσι δε μπορεί
να αιματώσει το σώμα του θύματος.
-
Όπως είναι ευνόητο, η κοιλιακή μαραμαρυγή είναι
μοραία, εκτός αν ένα ηλεκτρικό shock που ονομάζεται απινίδωση
δοθεί από ειδικευμένο προσωπικό στην καρδιά.
-
Η ΚΑΡΠΑ δε σταματά την κοιλιακή μαρμαρυγή , αλλά
αυξάνει κατά πολύ το χρόνο στον οποίο η απινίδωση μπορεί να έχει
αποτέλεσμα.
-
Η ΚΑΡΠΑ προσφέρει κάποιου βαθμού αιματική
κυκλοφορία στην καρδιά και στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα τα όργανα
αυτά να μένουν ζωντανά , μέχρι η απινίδωση να επαναφέρει την
καρδιά σε φυσιολογικό ρυθμό.
-
Αν η ΚΑΡΠΑ εφαρμοστεί στα 4 πρώτα λεπτά της
ανακοπής και η απινίδωση στα πρώτα 10 το θύμα έχει ποσοστό
επιβίωσης που αγγίζει το 40%.
-
Το προσδόκιμο επιβίωσης των εμφραγματιών που
επέζησαν από κοιλιακή μαρμαρυγή με τη βοήθεια απινίδωσης και της
ΚΑΡΠΑ, δεν διαφέρει από αυτό των εμφραγματιών που δεν
παρουσίασαν κοιλιακή μαρμαρυγή.
|
| |
Ρινορραγία
Τι είναι;
H ρινορραγία ή επίσταξη είναι η αιμορραγία από τη
μύτη. Πρόκειται για μία εξαιρετικά συχνή κατάσταση (υπολογίζεται ότι το 10 με
12% των ανθρώπων έχουν ένα επεισόδιο επίσταξης στην διάρκεια της ζωής τους) , η
οποία συνήθως δεν οφείλεται σε σοβαρά αίτια και μπορεί τις περισσότερες φορές
αντιμετωπισθεί , χωρίς τη βοήθεια ιατρού.
Πώς ταξινομούνται;
Οι ρινορραγίες ταξινομούνται σε πρόσθιες και οπίσθιες , ανάλογα με την
περιοχή της ρινικής κοιλότητας που βρίσκονται τα αγγεία που αιμορραγούν (βλ.
εικόνα).

Στην πρόσθια αιμορραγία που είναι και το 90 με 95% των περιπτώσεων , το αίμα
προέρχεται από ένα δίκτυο μικρών αγγείων που βρίσκεται στην πρόσθια μοίρα του
ρινικού διαφράγματος, δίκτυο εξαιρετικά ευαίσθητο στους εξωτερικούς παράγοντες
και ιδιαίτερα στον τραυματισμό. Το αίμα τρέχει έξω, από το ένα ή και τα δύο
ρουθούνια, καμιά φορά με εντυπωσιακό τρόπο. Οι πρόσθιες ρινορραγίες είναι συχνές
στις μικρές ηλικίες και συνήθως δεν υποκρύπτουν κάποιο σοβαρό νόσημα.
Στην οπίσθια ρινορραγία, που είναι και σοβαρότερη το αίμα τρέχει προς το
φάρυγγα και καταπίνεται. Είναι συνήθως πιο σοβαρή γιατί τα αγγεία που βρίσκονται
στην οπίσθια μοίρα της ρινικής κοιλότητας είναι μεγαλύτερα. Η οπίσθια επίσταξη
συμβαίνει σε μεγαλύτερες ηλικίες και συχνά υποκρύπτει κάποιο σοβαρό γενικευμένο
νόσημα του οργανισμού.
Αίτια
Τα αίτια της επίσταξης είναι συνήθως τοπικά και αθώα:
-
Ο τραυματισμός της μύτης (σκάλισμα της μύτης,
ισχυρό ''φύσημα'', τραύμα από ξένο σώμα ).
-
Η ρινίτιδα (συνήθως η αλλεργική).
-
Η έλλειψη υγρασίας του αέρα που προκαλεί
ξήρανση του βλεννογόνου της μύτης.
-
Η απότομη μετάβαση από χαμηλή εξωτερική
θερμοκρασία σε υψηλή.
-
Ο υψηλός πυρετός στα παιδιά.
-
Η σκολίωση του ρινικού διαφράγματος (στραβή
μύτη).
-
Οι παραρρινοκολπίτιδες (π.χ. η ιγμορίτιδα).
Δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε όλες τις συστηματικές ασθένειες και
καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν ρινορραγία. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
-
Η αρτηριοσκλήρυνση.
-
Η χρήση φαρμάκων που εμποδίζουν την πήξη του
αίματος (αντιπηκτικά ή αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα όπως η ασπιρίνη).
-
Αιμορραγικές προδιαθέσεις (αιμορροφιλία,
θρομβοπενίες, λευχαιμία κλπ).
-
Όγκοι της μύτης ή των κόλπων.
Περιπτώσεις που επαναλαμβάνονται συχνά θα πρέπει να ελεχθούν για τυχόν ύπαρξη
σοβαρού νοσήματος, ανεξάρτητα της διάρκειας της αιμορραγίας και της βαρύτητάς
της.
Η αρτηριακή υπέρταση δε φαίνεται να προκαλεί από μόνη της ρινορραγία,
αντίθετα με ότι γενικά πιστεύεται. Συνήθως όμως συνδυάζεται με αρτηριοσκλήρυνση
και για αυτό πολλοί ηλικιωμένοι που τους ''ανοίγει'' η μύτη έχουν αυξημένη
αρτηριακή πίεση. Επίσης λόγω του πανικού που δημιουργεί καμιά φορά η επίσταξη ,
η πίεση μπορεί να βρεθεί υψηλή (δηλαδή, η αυξημένη αρτηριακή πίεση είναι το
αποτέλεσμα και όχι το αίτιο της ρινορραγίας).
Αντιμετώπιση
Τις περισσότερες φορές η ρινορραγία αντιμετωπίζεται εύκολα:
-
Εφαρμογή πίεσης στην αιμορραγούσα περιοχή. Η
συμπίεση των πτερυγίων για 10 λεπτά περίπου είναι αρκετή πολλές φορές για να
σταματήσει την αιμορραγία.
-
Η καλύτερη θέση είναι να καθόμαστε και να
σκύβουμε τον κορμό και το κεφάλι μας μπροστά (μειώνεται η φλεβική πίεση και
εμποδίζεται η κατάποση αίματος).
-
Εφαρμογή κρύων επιθεμάτων στη βάση της μύτης
μπορεί να βοηθήσει.
-
Μετά τον έλεγχο, πρέπει να αποφεύγεται η
έντονη σωματική άσκηση, το κάπνισμα, η τροφή με καρυκεύματα και γενικά ότι
μπορεί να προκαλέσει αγγειοδιαστολή. Αν υπάρχει πονοκέφαλος είναι καλό να
δοθεί παρακεταμόλη (Depon).
-
Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να αποθαρρύνεται ο
αυτοτραυματισμός της μύτης στα παιδιά και μπορεί να απαιτηθεί το κόψιμο των
νυχιών.
Αν δεν αποδώσουν τα παραπάνω μέτρα είναι σκόπιμο να απευθυνθούμε σε γιατρό.
Ανάλογα με το είδος και τη βαρύτητα της επίσταξης μπορεί να απαιτηθεί τοπική
καυτηρίαση ή επιπωματισμός με ειδική γάζα εμπλουτισμένη με αντιβιοτική και αγγειοσυσπαστική αλοιφή.
Καραταράκης Κώστας
| |
|
|
 |
 |
ΔΙΑΤΡΟΦΗ
Πληροφορίες για διατροφή
και δίαιτες
Η υγιεινή διατροφή
εξασφαλίζει γερή καρδιά και σώμα.
Διάβασε για
•
Δίαιτες
•
Μεσογειακή
διατροφή
•
Βιταμίνες,
ιχνοστοιχεία
Περισσότερα.....
|
 |
 |
 |
|
Ιστορία της Καρδιοαναπνευστικής
Αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ)
Η σύγχρονη ΚΑΡΠΑ δηλαδή η ΚΑΡΠΑ με τη μορφή που τη
γνωρίζουμε σήμερα, αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '50 και
αρχές του '60. Οι Drs. James Elam και Peter Safar περιέγραψαν την
αποτελεσματικότητα του αερισμού στόμα με στόμα. Μολονότι η
αναπνευστική αναζωογόνηση με αερισμό στόμα-στόμα αναφέρεται στην
Παλαιά Διαθήκη και εμπειρικά εφαρμοζόταν από τις μαίες στο Μεσαίωνα
στα νεογνά με αναπνευστική παύση, η γενίκευση της μεθόδου έγινε στα
μέσα του 1950.
Νωρίς στην δεκαετία του '60 οι Drs. Kouwenhoven,
Knickerbocker, και Jude ανακάλυψαν την δυνατότητα των μαλάξεων στον
θώρακα να υποκαταστήσουν έστω και προσωρινά την αντλιακή λειτουργία
της καρδιάς. Στην πορεία ο συνδυασμός του αερισμού στόμα με στόμα,
με τις καρδιακές μαλάξεις έδωσε στην ΚΑΡΠΑ την οριστική, γνωστή της
μορφή. |
|